ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับนั่งร้าน

นั่งร้านหรือที่เรียกว่านั่งร้านหรือการแสดงละคร [2] เป็นโครงสร้างชั่วคราวที่ใช้เพื่อรองรับทีมงานและวัสดุเพื่อช่วยในการก่อสร้าง บำรุงรักษา และซ่อมแซมอาคาร สะพาน และโครงสร้างที่มนุษย์สร้างขึ้นอื่นๆ ทั้งหมด โครงถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในไซต์งานเพื่อเข้าถึงความสูงและพื้นที่ที่อาจเข้าถึงได้ยาก[3] นั่งร้านที่ไม่ปลอดภัยอาจส่งผลให้เสียชีวิตหรือบาดเจ็บสาหัสได้ นอกจากนี้ นั่งร้านยังใช้ในรูปแบบที่ดัดแปลงสำหรับแบบหล่อและค้ำยัน ที่นั่งอัฒจรรย์ เวทีคอนเสิร์ต หอเข้าถึง/ชมวิว อัฒจันทร์นิทรรศการ ทางลาดสำหรับเล่นสกี ท่อแบบครึ่งท่อ และโปรเจ็กต์ศิลปะ

ปัจจุบันมีนั่งร้านหลักหกประเภทที่ใช้กันทั่วโลก เหล่านี้คือส่วนประกอบของท่อและข้อต่อ (ข้อต่อฟิตติ้ง) ส่วนประกอบนั่งร้านระบบโมดูลาร์สำเร็จรูป โครงระบบโมดูลาร์ H-frame / façade โครงแบบแขวน โครงไม้ และโครงไม้ไผ่ (โดยเฉพาะในจีน อินเดีย และฮ่องกง) แต่ละประเภทประกอบด้วยส่วนประกอบหลายอย่างซึ่งมักประกอบด้วย:

แม่แรงหรือแผ่นฐานซึ่งเป็นฐานรับน้ำหนักสำหรับนั่งร้าน

มาตรฐาน ส่วนประกอบตั้งตรงพร้อมตัวเชื่อมต่อ

บัญชีแยกประเภทวงเล็บปีกกาแนวนอน

กระทงท้ายเรือเป็นส่วนประกอบรับน้ำหนักหน้าตัดแนวนอนซึ่งใช้ยึดแป แผ่นกระดาน หรือแผ่นพื้น

อุปกรณ์ค้ำยันแนวทแยงและ/หรือส่วนเสริมค้ำยัน

ส่วนประกอบระแนงหรือพื้นกระดานที่ใช้ทำแท่นทำงาน

Coupler คือข้อต่อที่ใช้ในการต่อส่วนประกอบต่างๆ เข้าด้วยกัน

เน็คไทนั่งร้าน ใช้สำหรับผูกนั่งร้านเข้ากับโครงสร้าง

วงเล็บปีกกา ใช้เพื่อขยายความกว้างของแท่นทำงาน

ส่วนประกอบพิเศษที่ใช้เพื่อช่วยในการใช้งานเป็นโครงสร้างชั่วคราวมักจะรวมถึงกรอบรับน้ำหนักบรรทุกหนัก บันไดหรือชุดบันไดสำหรับทางเข้าและออกของนั่งร้าน บันไดคาน/ประเภทยูนิตที่ใช้ขยายสิ่งกีดขวาง และรางขยะที่ใช้เพื่อกำจัดวัสดุที่ไม่ต้องการออกจากนั่งร้านหรือโครงการก่อสร้าง